ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, “ਤੂੰ ਤਾਂ ਐਸਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਚੁੱਕ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਬਚ ਜਾਵੇਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੂਈ ਨਾਲ ਰਗੜਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਤਰਾ ਚੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰਾ ਹਠ ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਪੱਥਰ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਫੜ ਲਏਂ। ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਰਾਮ ਦੀ ਧਰਮਵਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁਕਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਮ ਵਰਗੀ ਪਤਨੀ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ। ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਤੇ ਜੋ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਤੇ ਗਿਦੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਮੱਦ ਤੇ ਘਟੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਅੰਤਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਸੀਸੇ ਤੇ ਲੋਹੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਚਿਕੜ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਵਿਚ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਰਕ ਹੈ, ਓਹੀ ਫਰਕ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀ ਦੇ ਘੀ ਪੀ ਜਾਣ ਨਾਲ ਘੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੇਲੇ ਦੇ ਨਰਮ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿਚ ਲਰਜ਼ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ, ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ! ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼੍ਰਵਣ ਦਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ, ਦਸ਼ਮੁਖੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਨਾਗ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਸ਼੍ਰਵਣ, ਜੋ ਹੋਰ ਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥਿ, ਜੋ ਮਨਮਾਨੀ ਉਡਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ! ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹਵਾ ਡਰ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਦਰੱਖ਼ਤ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੱਟੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਣ ਤੇ ਲਾਜਵਰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੀਤਾ! ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤਾਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਤੂੰ ਮਾਨਵ ਤੇ ਦੇਵ-ਭੋਗ ਭੋਗੇਗੀ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਰਤਭੂਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਂਗੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੇ ਮਨ ਗਵਾ ਕੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ? ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਨਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਪਛਤਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰੀ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਪਛਤਾਈ। ਰਾਮ, ਉਹ ਮਰਦ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦਾ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ! ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਦੇ ਨੈਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲੀ ਵਿਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, “ਤੂੰ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਰਾਵਣ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਿਰੰਕੁਸ਼, ਬੁਰੇ ਤੇ ਅਸੰਯਮੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵਿਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਸ਼ਚੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਤੁਲ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਵਾਲਾ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਖਸ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।” ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਉਨੰਜਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰੀਆ ਤੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਨਹੀਂ ਪਏ, ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਾਗਲ! ਮੇਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਧੀਰਜ, ਰਾਮ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਤਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਦਬਦਬੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।