ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਤਾਂ ਭੁੱਖੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਿੱਖੇ ਸੱਪ ਦੇ ਜਹਰ ਭਰੇ ਜਹਾੜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਏਂ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਈ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਲਦਾ ਜਾਂ ਚਾਕੂ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਗਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਫੜਨ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਦੀ ਤੇਰੀ ਚਾਹਤ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜਨ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਰਾਮ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਿੰਨੀ ਦੂਰੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਗਿਦੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਘਟੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿਚ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਦੂਰੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਸੀਸੇ ਤੇ ਲੋਹੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗਧੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਮ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੈਂ ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀ ਦੇ ਘੀ ਨਿਗਲਣ ਨਾਲ ਘੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਆ ਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਮਰ ਨਾਂ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਥਰਥਰਾਉਂਦੀ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ, ਨਾਂ ਤੇ ਕਰਤੱਬ ਗਿਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੰਵਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ, ਦਸ਼ਮੁੱਖ, ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ।" "ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣਾ, ਹੋਰ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ’ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ ਪੁਸ਼ਪਕ, ਜੋ ਮਨਮਾਨੀ ਉਡਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ—ਸਭ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ, ਰੁੱਖ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਛਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੱਟੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਆੰਗਣ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪਥਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਉੱਥੇ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ; ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤਾਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਦੋਹਾਂ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇਂਗੀ, ਰਾਮ, ਜੋ ਮਰਤਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਕੇ, ਜਦ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।" "ਤੂੰ ਰਾਜ, ਅਕਲ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਂਗੀ? ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਨਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪਛਤਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰੀ ਤੇ ਪਛਤਾਈ। ਰਾਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਤੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਛਸ ਨਾਸ ਹੋਣਗੇ, ਰਾਵਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਵਿਕਾਰੀ, ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਇੰਦਰ, ਜੇਕਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ। ਸ਼ਚੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਪੂਰਵ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਛਸ, ਬੁਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਏਂ, ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ।" ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨੰਜਵਾਂ ਸਰਗ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਮੁੱਖ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮੁੜ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।