ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਲਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਅਪਨਾ ਜੀਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਥਾਹ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵਟ ਵృਖ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਂਹ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੀਨਾ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੀ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਚਹੁੰ ਪਾਸ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਤਾਂ ਇੱਕ ਗੀਦੜ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੇਰਨੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ, ਜੋ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਭੁੱਖੇ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਜਬੜੇ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣਾ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਬਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੂਈ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਘਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਛੁਰੀ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਪੱਥਰ ਗਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਰਾਮ ਵਰਗੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਗੀਦੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਆਮ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿਚ ਜਿੰਨਾ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਅੰਤਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਸੀਸਾ ਤੇ ਲੋਹਾ, ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗਧੇ ਵਿਚ ਜਿੰਨਾ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਅੰਤਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਰਾਮ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਫੜੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਚਾਹੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ—ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀ ਦੇ ਨਿਗਲਣ ਨਾਲ ਘਿਉ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਚਨ ਉਸ ਰਾਤ-ਵਿਚਰਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੜਾ ਦੁਸਟ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੰਬਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ, ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਗਿਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰੰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਵੰਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੰਵੀਂ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰ ਪਾ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ! ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ, ਦਸ-ਮੁਖੀ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਾ, ਗਾਂਧਰਵ, ਭੂਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੰਜਿਸ਼ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਿਲ ਛੱਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਥਿਲੀਏ! ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ—ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ—ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੀਖੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਪੱਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਦਰਿਆ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਣ ਤੇ ਲਾਪੀਸ ਲਾਜੂਲੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਉੱਥੇ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸੇਂਗੀ; ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਨਵ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦੈਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਾ ਰਹੀ, ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ! ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਵੀ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਵੀ, ਜੋ ਮੁਨੀ ਵਰਗ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ; ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਨਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਪਛਤਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰੀ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਪਛਤਾਈ। ਰਾਮ, ਉਹ ਨਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।