ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।" ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਮਹੇੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਪਾਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਛੇ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵਟਵૃਖ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਮ ਦੀ ਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਚਹੁੰਚੁਫੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਕ ਗੀਦੜ ਵਾਂਗ ਹੈਂ ਜੋ ਸਿੰਘਣੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਮੂਰਖ! ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਦਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਭੁੱਖੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣਾ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਬਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੂਈ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ ਉਸਤਰੇ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਗਲ੍ਹੇ ਪਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੈਰਣਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਧਰਮੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਨੋਕਦਾਰ ਬਲਮਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਤੇ ਗੀਦੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਆਮ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਸੀਸਾ ਤੇ ਲੋਹੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਕੀਚੜ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗਧੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਓਹੀ ਅੰਤਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀ ਦੇ ਘੀ ਪੀ ਜਾਣ ਨਾਲ ਘੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਉਹ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਕੇਲਾ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੰਬਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ, ਨਾਂ ਤੇ ਕਰਤੱਬ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਜਿਵੇਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰ ਪਾ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ! ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ, ਦਸ਼ਮੁਖ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ।" "ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਕਰਕੇ ਲੜਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਿਲ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਕੁਮਾਰੀ! ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਂਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੀਖੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕਰਕੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਟਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਬੁਰਜਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਣ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਹਨ।" "ਉੱਥੇ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦੈਵੀ ਦੋਵਾਂ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਜਦ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਵੀ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਮਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗੀ?" "ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਪਣਾਵੇਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਾ ਠੁਕਰਾਵੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਪਛਤਾਇਆ ਸੀ।