ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਣਵਾਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਦੰਡਕਾਰਣਯ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ, ਕੈਕਈ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ, ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਫਰ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?" ਜਦੋਂ ਸਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਿਤਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕ ਉੱਤਮ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਥੋਂ-ਉਥੋਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਮਹਾਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਸਿਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੀਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਥਾਹ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਵਟਵ੍ਰਿੱਛ ਵਰਗੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉੱਚੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨ। ਤੂੰ ਇੱਕ ਗਿਦੜ ਵਾਂਗ ਹੈਂ ਜੋ ਸਿੰਘਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਰਖ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਭੁੱਖੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਜਬੜੇ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣਾ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ ਬਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੂਈ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਲਦਾ, ਉਸਤਰਾ ਚਾਟਦਾ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਾਂ ਹੱਥੀਂ ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਨੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਤੇ ਗਿਦੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਮਦੀਰਾ ਤੇ ਆਮ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਤਰ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਸੀਸਾ ਤੇ ਲੋਹਾ, ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗਦ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਖੜੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਚੁੱਕੀ ਜਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੀ—ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀ ਦੇ ਘੀ ਪੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਘੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਿਤਾ ਨੇ ਰਾਤੀਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੁਕਰਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਕਾਂਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਕੇਲਾ ਦੀ ਡਾਲੀ। ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਕੰਬਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ, ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬ ਗਿਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਵਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਜਦ ਸਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਉੱਚੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼੍ਰਵਣ ਦਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਸੱਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਸ਼੍ਰਵਣ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੱਖਰੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਨਿਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਵਾਈ ਰਥ ਪੁਸ਼ਪਕ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਜਾਂ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਗਦੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਖਾਇਆ।