ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਮੁਨਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਅਚਾਨਕ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਪਾਸ ਦੇ ਘਣੇ, ਡਰਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੁਨਿਵਰ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਝੀਂਗਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੜਕਦੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਵਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।” ਰਾਮ ਨੇ ਆਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਿੰਘਾਂ, ਬਬਬਰਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਧਾਵਾ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਕਾਕੁਭ, ਬਿਲਵ, ਟਿੰਡੂਕ ਅਤੇ ਪਟਾਲਾ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਬੇਰੀਆਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਇੰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਕਿਉਂ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕਦੇ ਇਥੇ ਦੋ ਸੁਖੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਸ਼ ਸਨ—ਮਲਦਾ ਅਤੇ ਕਰੂਸ਼ਾ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਦਾ ਬਧ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਵਿਅੰਜਨ-ਪਾਤ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧੋਤਾ ਤੇ ਇਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਲ (ਪਾਪ) ਅਤੇ ਕਰੂਸ਼ਾ (ਕੁੜਾਪਣ) ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਪਾਪ ਇਥੇ ਜਮ ਗਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਮਲਦਾ ਅਤੇ ਕਰੂਸ਼ਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹੀਏ ਗਏ। ਪਰ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼, ਇੱਕ ਡਰਾਵਣੀ ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਤਾੜਕਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੁੰਡਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਰੀਰ, ਵੱਡੇ ਸਿਰ, ਚੌੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਜਸਬਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਤਾੜਕਾ ਅਤੇ ਮਾਰੀਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਾੜਕਾ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਭਾਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਮਲਦਾ ਅਤੇ ਕਰੂਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਆਧੀ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਰੋਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ, ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਖੀ ਤੇ ਆਬਾਦ ਕਰ। ਹੁਣ ਇਥੇ ਕੋਈ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਕਾਰਨ ਸੰਘਰਸ਼-ਮਈ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਜੰਗਲ ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਜੜ ਗਿਆ।” ਇਸ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅਮੋਲਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੁਨਿਵਰ, ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਕਸ਼ਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸੁਣੋ, ਤਾੜਕਾ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਕਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ। ਇਕ ਵਾਰ ਸੁਕੇਤੁ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਧਰਮੀ ਯਕਸ਼ਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਸੰਤਾਨ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਯਕਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਤਾੜਕਾ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤਾੜਕਾ ਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਈ, ਉਸਦੀ ਵਿਆਹ ਸੁੰਡਾ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤਾੜਕਾ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੁੰਡਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾੜਕਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੀਚ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਤਾੜਕਾ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇ। ਤਾੜਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਖਾਣ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਾੜਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਗਾੜ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਉਜਾੜਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਰਘੁਨੰਦਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾੜਕਾ ਦਾ ਬਧ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤਾੜਕਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਰਘੁਕੁਲ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਕਠੋਰ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੇ ਕੰਮ ਨਿਰਦਈ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਤੋਂ ਰਾਜਧਰਮ ਹੈ—ਅਧਰਮੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰੋਚਨ ਦੀ ਧੀ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤਾੜਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਵਿਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੁੜ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।