ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਹਾ ਬਦਲ ਲਿਆ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਸੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਕਿੰਨਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਅੱਡਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈਂ? ਇੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਿਰਗ, ਸਿੰਘ, ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਬੱਘ, ਤੇ ਭੇੜੀਆ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਰੀਛ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਹਨ—ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ? ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੀ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਡੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਆਵਾਗਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਵਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀ (ਸੀਤਾ) ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਲਈ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆਇਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਹੈ।” ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵੇਸ ਵਿਚ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਟੋਰਾ ਤੇ ਕੁਸੁੰਭਾ ਸੀ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ; ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਾਣੀ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲੀ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖਾਓ।” ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਣੀ ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਆਦਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੀਤਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਪਰ ਰਾਮ ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਹੁਣ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਇਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇक्षਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਭੋਗੇ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਕੈਕਈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਕੈਕਈ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੱਸੁਰ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਭੇਜਣ ਅਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲੋਂ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗੇ: ‘ਮੈਂ ਨਾ ਖਾਵਾਂ, ਨਾ ਸੁੱਤਾ, ਨਾ ਪੀਵਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਨਾ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।’ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ‘ਜੇ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗੀ।’ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਨ ਜਾਂ ਸੁਵਿਧਾ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਚੀਸ ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ—ਸੱਚੇ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ। ਕੈਕਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ।” “ਕੈਕਈ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ, ਇਹ ਰਾਜ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਤੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਸ।’ ਰਾਮ ਨੇ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ।’ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੈਂਦੇ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਦੂਜੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।” “ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵੈਸ਼ ਭੇਟ ਕੇ, ਡੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਕੈਕਈ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਜੰਗਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਓ।” “ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲੀ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ—ਉਹ ਮਿਰਗ, ਗੋਹਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਂ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੀ ਹੈ? ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਡੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋ?” ਜਦ ਸੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰੜਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। “ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਡਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਈ। ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਹੋਵੇ।