ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਵਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਨੀ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਕੂਏ ਵਾਂਗ, ਸੀਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਸੁੰਦਰ ਸਨ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੀਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬੜੀ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਬੋਲਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ-ਕੁੰਡ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੂੰ ਲਾਜ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਯਸ਼, ਮੰਗਲ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾਦਾਤਾ ਦੇਵੀ?” ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸਮਤਲ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਟਕਦੀਆਂ, ਕੋਨੇ ਲਾਲ ਤੇ ਪੂਪੜੇ ਕਾਲੇ। ਉਸਦੇ ਪੈਂਡੂ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਗੋਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਨਾਂ, ਨਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਮਣਕਿਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ, ਮੋਹਕ ਅੱਖਾਂ—ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਛਾਤੀ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ; ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਅਪਸਰਾ, ਨਾ ਯਕਸ਼ੀ, ਨਾ ਕਿੱਨਰੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਐਸਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ; ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀਅਤ, ਨਰਮੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵਸਣਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਇੱਥੋਂ ਚੱਲ ਚੱਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਹਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਬਾਗ ਹਨ। ਉਥੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਸੁਗੰਧ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਇਤਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਲਾਇਕ ਪਤੀ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈਂ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕੀ ਰੁਦਰਾਂ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ? ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਸੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵ ਜਾਂ ਕਿੱਨਰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ? ਇੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਰਨ, ਸਿੰਘ, ਜ਼ੀਪਾ-ਚੀਤੇ, ਤੇ ਭੇਡੀਆ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਰੀਛ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ, ਸਾਰਸ ਹਨ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ? ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ, ਤੇਜ਼ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦੀ? ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਔਰਤ ਹੋ ਕੇ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਇੱਥੇ ਦੰਡਕ ਆਈ ਹੈਂ? ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ।” ਇਉਂ ਰਾਵਣ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਅਦਬ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਟੋਰਾ ਤੇ ਕੁਸੁੰਭ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਹਮਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ; ਇਹ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਓ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲੀ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖਾਓ।” ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਸੀਤਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਡਾ ਹਰਾ ਜੰਗਲ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਹੁਣ, ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਸੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਵਿੱਚ, ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ, ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਜੋਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਹਮਾਨ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਇਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਰਾਣੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਤੇਰਵੇਂ ਸਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰਾਜਭਿਸੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਸਾਸ, ਕੈਕੇਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਮੰਗ ਪੁਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਈ। ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੱਸਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਭੇਜਣ ਤੇ ਭਰਤ ਦੀ ਰਾਜਭਿਸੇਕ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗੇ: 'ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਨਾ ਸੁੱਤਾਂਗੀ, ਨਾ ਪੀਂਵਾਂਗੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।' ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ।' ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਮੰਗੇ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੱਚੀਸ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ।