ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਵੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਲਿਆ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਜਿਹੜਾ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਯੋਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਯੋਗ ਸੀ, ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਨੀਕ੍ਰਿਤਿ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਘੇਰੇ। ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਸੁਚੱਜਾ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲਾ, ਝਾੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਖੂਹ ਵਾਂਗ ਆਇਆ। ਰਾਵਣ, ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਵੈਦੇਹੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਵਰਗੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਿੱਜਤਾ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਨਮਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਤੋਂ ਕਮਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਲਾਜ ਹੋ, ਧਨ, ਯਸ਼, ਮੰਗਲਮਈ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰਤੀ ਹੋ, ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੇਵੀ?" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸਮਤਲ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਕ ਵਲੋਂ ਲਾਲੀ ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਪੁਪੁਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਖੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਪੈਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮੋਟੇ ਤੇ ਗੋਲ, ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ। ਉਸ ਦੇ ਸtan ਉੱਚੇ, ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਮਣਕਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। "ਹੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ, ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇਰੀ ਚੰਚਲਤਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਵਾਲ ਸੋਹਣੇ ਤੇ stan ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਅਪਸਰਾ, ਨਾ ਯਕਸ਼ੀ, ਨਾ ਕਿੰਨਰੀ ਲੱਗਦੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਐਸੀ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ, ਨਰਮੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਤ ਹੈ।" "ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰਿਹਿਣਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਮਹਿਲਾ, ਇੱਥੋਂ ਚਲ ਚੱਲ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਅੱਡਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਮਹਲ, ਬਾਗ ਬਗੀਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਇਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਪਤੀ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ? ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਕਿੰਨਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਇੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹਰਣ, ਸਿੰਘ, ਦਰਿਆਈ ਬੱਘ, ਤੇ ਭੇੜੀਆਂ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ ਰੀਛ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ, ਸਾਰਸ ਵੀ ਹਨ—ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ? ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈਂ?" "ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਆਵਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ।" ਇੰਝ ਰਾਵਣ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ (ਦਵਿਜ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਾਰੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਹੈ।" ਜਦ ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਟੋਰਾ ਤੇ ਕੁਸੰਭ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ। ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲੀ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।" ਰਾਵਣ ਨੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਹਰਣ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵੱਡਾ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਤੇਰਵੇਂ ਸਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਸਾਸੂ ਮਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕੈਕਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।" "ਕੈਕਈ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੱਸਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦਾ ਵਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲੋਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਦੋ ਵਰ ਮੰਗੇ: 'ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਨਾ ਸੁਤਾਂਗੀ, ਨਾ ਪੀਵਾਂਗੀ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਉਸ ਅਣਜਾਣੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।