ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਾਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਤੋਸ਼ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਈ, ਦੋਨੋਂ ਯੋਧਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਾਰੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਕਿਣਾਰੇ ਤੇ ਬੋਟ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਸਰੋਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਕੰਾਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਕਟਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਕਿਉਂ ਐਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੋ ਖੂਬਸੂਰਤ ਖੇਤਰਾਂ, ਮਲਾਦਾ ਅਤੇ ਕਰੂਸ਼ਾ, ਦਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤਾਤਕਾ, ਇੱਕ ਯਕਸ਼ੀਨੀ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਯਕਸ਼ੀਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਖੇਤਰ ਮੁੜ ਸੁਖਮਈ ਹੋ ਸਕੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਇਸ ਖਤਰਨਾਕ ਯਕਸ਼ੀਨੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਇਹ ਯਕਸ਼ੀਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਤਾਤਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਵਧੇ।