ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਾਰੀਚ ਹੈਂ, ਜਦਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।" ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਤਨ-ਜੜਿਆ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਥ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਖੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜਦ ਤੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ। ਉਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰਨ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਰੀਚ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਗਏ ਜੋ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵੇਖੇ। ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਹ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਪਹੁੰਚੇ, ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਥੇ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਲੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਿੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਰਣ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸੀੰਗ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਧਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਅੱਧਾ ਕਾਲਾ, ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਕੰਨ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ। ਗਰਦਨ ਹੌਲੀ ਊਭੀ ਹੋਈ, ਪੇਟ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗਾ, ਪਾਸਲੇ ਸ਼ਹਿਦੀ ਰੰਗ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਰਗੇ। ਖੁਰ ਬੇਰਿਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੱਤਾਂ, ਪੂੰਛ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਰੰਗਦਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਹਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਲਈ, ਹਰੇ-ਹਰੇ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੌਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਪੱਤੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਕਾਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਕੋਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਠ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਰਣ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆ-ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਫੇਰ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦਾ, ਕਦੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦੁਆਰ ਕੋਲ ਹੋਰ ਹਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ। ਹੋਰ ਹਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੋ ਹੁਣ ਹਰਣ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਕਸ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚੱਲਦਾ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਹਰਣ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂੰਘਦੇ, ਫਿਰ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲੀ ਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਹਰਣਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ— ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ। ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਲਈ ਅਣਫਿੱਟ ਸੀ, ਉਸ ਰਤਨ-ਵਰਗੇ ਹਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉਹ ਹਰਣ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਰੋਮ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਹਰਣ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਰਣ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਤ੍ਰੇਤਾਲੀਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਿੱਧੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸਲੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀਚ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਪੋਲਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਹਰਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। "ਆਉ, ਆਉ, ਜਲਦੀ ਆਓ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ!" ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਹਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਦਿਹੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਹਰਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਮਾਰੀਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਹੈ।" "ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ।" "ਇਹ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਹਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਐਸਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਰਣ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਠੱਗੀ ਹੋਈ, ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੱਟ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।