ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੌਂਸਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਸਲ ਮਾਰੀਚ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਚੜ੍ਹ। ਇਹ ਰਥ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਵੀਂ। ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦੱਸਤੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਰੀਚ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਜੋ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਨਗਰ ਵੇਖੇ। ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿ ਵਿਚ ਆਏ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਦੋਸਤ, ਜਲਦੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।" ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਹਿਰਣ ਦੇ ਸਿੰਗ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਿਹਰਾ ਕਦੇ ਚਿੱਟਾ, ਕਦੇ ਕਾਲਾ ਸੀ। ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਕੰਨ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ। ਹਲਕਾ ਉੱਚਾ ਗਲਾ, ਪੇਟ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ, ਪਾਸਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਲੋਟਸ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ। ਖੁਰ ਬੇਰਿਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਟਾਂਗਾਂ, ਪੂੰਛ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ। ਉਹ ਹਿਰਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮੋਹਕ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਬਣਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਣ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਤਾ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀਆਂ ਧੱਪਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਪੱਤੀਆਂ ਚੁਗਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ। ਕਦੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਕਾਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਕੋਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਲੋਟਸ ਵਰਗੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ। ਕਦੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦਾ, ਫਿਰ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਹੋਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਹੋਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਇੱਛਾ ਸੀਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਰੌਸ਼ਨ ਨਕਸ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿਰਣ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂੰਘਦੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਹਿਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੋਰ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਫੁੱਲ ਚੁਣਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਮ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਕਾਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਫੁੱਲ ਇਕੱਤਰ ਕਰਦੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਅਣਉਚਿਤ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰਤਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਚਮਕਦੇ, ਰੂਪ ਤੇ ਚੰਦੀ ਵਰਗੇ ਵਾਲ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਹਿਰਣ ਵੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਹਿਰਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਅਤਿ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਤਿੰਤੀਜਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਜਦ ਫੁੱਲ ਚੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸਲੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਝਲਕਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੀਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ, "ਆਓ, ਆਓ ਜਲਦੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ!" ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸਨ, ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਿਰਣ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੰਦਰਭ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਹਿਰਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਮਾਰੀਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਉਸ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ! ਇਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।