ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਰੀਚਾ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਉਚਿਤ ਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਹੈ। ਇਹ ਐਸੇ ਹੀ ਫਜ਼ੂਲ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਚ ਬੀਜ ਪਾਉਣਾ। ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨੋਬਲ ਨਹੀਂ ਡਗਾ ਸਕਦੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜੰਗ ਵਿੱਚ। ਰਾਮ ਤਾਂ ਇੱਕ ਮੂਰਖ, ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ, ਰਾਜ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਮ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ? ਮੈਂ, ਖ਼ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਾਣੋਂ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੈ ਹੈ, ਮਾਰੀਚਾ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਬਦਲ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਖਾਮੀ ਜਾਂ ਗੁਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ, ਨਰਮ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਬਾਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਰੱਖੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਖ਼ਤ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਬਾਤ ਆਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ‘ਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ। ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਰਮੀ, ਸ਼ੌਰਯ, ਨਰਮੀ, ਸਜ਼ਾ ਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ, ਮਾਰੀਚਾ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਬੁਰਾਈ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬਾਤ ਆਖੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਗੁਣ-ਅਵਗੁਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ, ਰਾਖਸ। ਹੁਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਣ ਬਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬੇ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਆਗੇ ਘੁੰਮ। ਜਦੋਂ ਵੈਦੇਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਦੂਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਵੇਖੇਗੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖੇਗੀ, ‘ਇਹ ਹਿਰਣ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆ ਦੇ।’ ਜਦੋਂ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਉਸ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ‘ਹਾ ਸੀਤੇ! ਲਕਸ਼ਮਣ!’ ਚੀਕ ਮਾਰੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ, ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਚੰਗਾ, ਹੁਣ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤੇ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਮਾਰੀਚਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕੰਮ ਚਾਹੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਕਰ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਸੋ, ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਆਖੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਇਕਤਾਲੀ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ। ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਖਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, “ਕਿਹੜੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ? ਇਹ ਤੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਲਈ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ। ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ? ਕਿਹੜੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮੌਤ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵਿਖਾਇਆ? ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ, ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂ। ਇਹ ਸਲਾਹ ਕਿਸੇ ਨੀਚ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਆਪ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇਂ। ਤੇਰੇ ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਿਲੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੰਤਰੀ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਰਾਜਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜ, ਨਾਹ ਤਾਂ ਸਖ਼ਤ ਰਾਜਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਬੇਅਦਬ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਰਾਖਸ। ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਚੀਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਦੇ ਕੂਚੀਏ ਨਾਲ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੇ ਕਰੜੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਰਾਵਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਲੂਮੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਨਹੀਂ ਫਲਦੀਆਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਜਿੱਦ ਤੇ ਹੀ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।