ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰੋਮਣੀ! ਤੂੰ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਯਤਨ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜੀਵਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਇਹ ਦੁਲਭ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਣ-ਅਵਗੁਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋਲ ਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਚ ਇਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰੇਂ। ਹੁਣ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ, ਯਥਾਰਥ ਤੇ ਉਚਿਤ ਸਲਾਹ ਸੁਣ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ। ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਭੈ ਦੇਖ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਕੰਬਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਧਰਮੀਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਮੇਰੀ ਰਕਸ਼ਾ ਕਰੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂ।' 'ਮੁਝ ਤੇ ਮਾਰੀਚ ਦਾ ਡਰ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮੀਕ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਰਾਘਵ ਤਾਂ ਅਜੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।' 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਚੌਂਹੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਖੁਦ ਹੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।' 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।' ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ।' 'ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੇ।' 'ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਯਜਨਾ ਦੀ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਹੜੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸ਼ੁਭ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲਾ-ਕਾਲਾ, ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਸਮੇਤ ਦੇਖ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਡਰੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝਿਆ, ਸੋਚਿਆ 'ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੈ,' ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੋ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ! ਸਗੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ; ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਿਆ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਰਹਿਤ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਾਰੀ ਵਿਪਤੀਆਂ ਤੇਰੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ, ਰਸਾਂ, ਤੇ ਉਤਸਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਥਿਲੀ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਵੀ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਦੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਦੇਵਿਕ ਚੰਦਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਦੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਮਹਲ ਸੜਦੇ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਹਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਰਾਖਸਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਵੈਭਵ, ਰਾਜ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਖਮਈ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਸਚੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸੀਤਾ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਤੇ ਘਟਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਅਨੁਭਵ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਰੂਹਾਂ ਤੱਕ ਚੇਤੇ ਕਰਾਇਆ।