ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਬਲਵਾਨ ਮਾਰੀਚ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਤਾਕਤ, ਯੁੱਧ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਚਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।" "ਇਸੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆ ਜਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ ਘੁੰਮੇਂਗਾ, ਸੀਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਆਖੇਗੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਥਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ।" ਜਦ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਠ ਚਾਟੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ, ਲਾਭਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਭਲੇ ਸਨ। ਹੁਣ, ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਾਈਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰੋ। ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕਚਾਤੁਰ ਅਤੇ ਤਜੱਜਵਾਲੀ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੜਵੀਆਂ ਪਰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਬਲ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਣਪਛਾਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ; ਰਾਮ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਜਗਤ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਆਵੇ। ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਰੇ ਅਣਤੁਕ ਭੋਗਾਂ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ।" "ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤਿਆਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ; ਨਾਂ ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਤ ਤੇ ਦਾਗ। ਕੌਸਲਿਆ ਦਾ ਆਨੰਦ ਰਾਮ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੈਕਈ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ,’ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਕੈਕਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨਾਂ ਤਾਂ ਰੁੱਖਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਅਗਿਆਨੀ, ਨਾਂ ਬੇਲਗਾਮ; ਤੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ। ਰਾਮ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ।" "ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਹੈ, ਛੀਨ ਲਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ? ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਂ, ਜਿਸਦੇ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਬਲ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਜਿਸਦੇ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ, ਸੁਖ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ ਪਿਆਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ, ਤੂੰ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਨਾ ਬਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ। ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਮ ਦਾ ਤੇਜ ਅਪਾਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਲੰਘਣਯੋਗ ਹੈ—ਉਹ ਯਗ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਰਥਕ ਉੱਦਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜੀਵਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਇਹ ਦੁਲੱਭ ਰਾਜ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਤੋਲ ਕੇ, ਫੈਸਲਾ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਸਹੀ ਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਸਹੀ ਤੇ ਯੋਗ ਸਲਾਹ ਫਿਰ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਹੁਣ, ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਤੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣੋ। "ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲ ਰੱਖਦਾ, ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।