ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਖਰ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੀ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਯੋਧਾ ਦੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਾਸ਼ਾਈ ਹੋ ਗਏ; ਖਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੂਸ਼ਣਾ ਵੀ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ੀਲੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਾਲੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੰਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਣਯੋਗ, ਅਧਰਮੀ, ਕਰੜਾ, ਨਿਰਦਯ, ਮੂਰਖ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਅਪਣਾਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਕਨਿਆ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਛੀਨ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਤਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਤਾਕਤ, ਜੰਗ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਂ ਮਾਯਾ ਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ। ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਅੱਗੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਕਹੇਗੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਥਾਂ ਸੁੰਨੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹਰਨ ਨਾਲ ਵਿਹਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਝਪਕਣ ਦੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਾਰੀਚ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰੰਯਕੰਡ ਦੇ ਸੁਤੰਤ੍ਰੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕਪਟੂ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਤਿਖੀਆਂ ਪਰ ਹਿਤਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਤੇ ਸੁਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ, ਅਣਪਛਾਤਾ, ਚੰਚਲ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ; ਜੇ ਰਾਮ ਰੁੱਸ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਰੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ; ਸੀਤਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਰੇ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼, ਮਾੜੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਨਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾਂ ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਮਾੜੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਣਯੋਗ। ਉਹ ਕੌਸਲਿਆ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰੜਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੈਕੇਈ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ। ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਕਰੜਾ ਨਹੀਂ, ਮਿੱਤਰ, ਨਾਂ ਮੂਰਖ, ਨਾਂ ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਤ; ਤੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਅਸੱਤ ਜਾਂ ਅਣਸੁਣੀ ਗੱਲ ਨਾ ਆਖ। ਰਾਮ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ। ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਸੋਰਨ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋਹਣ ਵਾਂਗ, ਛੀਨ ਲਵੇਂ? ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਮ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਘੁੱਸ, ਜਿਸਦੇ ਤੀਰ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਜੁਆਲਾ ਅਣਕੱਟ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜ, ਸੁਖ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਪਿਆਰਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰ। ਜਿਸਦੀ ਪਤਨੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੰਨ-ਮੱਤ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।