ਰਾਵਣ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਾਲਾ ਕੁਰਮਚਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕੇਸ ਸੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਬੜੀ ਸਿਆਮਤਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰਦਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?” ਮਾਰੀਚਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੜਾ ਤੇਜ ਤੇ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ, “ਮਾਰੀਚਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਕਲੇਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਬਲਵਾਨ ਦੂषण ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂर्पਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦੁਰ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ, ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਰਾਮ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਾਸ਼ਾਈ ਹੋ ਗਏ; ਖਰ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੂषण ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਇਸ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਲਾਜ਼ਤ ਹੈ—ਅਧਰਮੀ, ਕਰੜਾ, ਨਿਰਦਈ, ਮੂਰਖ, ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਅਸੰਯਮੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵੈਰ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਫੈਲਾਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ। ਜੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਵੀ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਤਾਕਤ, ਲੜਾਈ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਜਾਦੂ ਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ। ਇਸੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਫਿਰ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖੇਗੀ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਕਹੇਗੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਉੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਥਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਕੇ ਤੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰੀਚਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਹੌਠ ਚੱਟੇ, ਅੱਖਾਂ ਥਿਰ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਾਰੀਚਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹਿਤ ਵਾਲੀ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਠੋਰ ਪਰ ਹਿਤਕਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਆਖ ਸਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ। ਰਾਵਣ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚਾ, ਅਣਪਛਾਣੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਚਲ ਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦਿਲੀ ਦੂਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ; ਕਦੇ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਕਦੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਕਦੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਣਅਨੁਸ਼ਾਸਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਾੜੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਹੱਦਾਂ ਲੰਘੀਆਂ; ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਾੜਾ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਲਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਉਹ, ਕੌਸਲਿਆ ਦਾ ਲਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਰੜਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਹਿਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਹਾਵੀ ਸੀ।