ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਕੱਛੂਆ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਗਰੁੜ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖ ‘ਤੇ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਾਖ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਗਰੁੜ ਨੇ, ਜੋ ਸੁਪਰਣ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਮੋਟੀ ਸ਼ਾਖ ਟੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਫੈਦ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਖ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਹ ਸ਼ਾਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਏ ਸਮੇਤ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਪੰਛੀ ਇੱਕ ਪੈਰ ‘ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਾਖ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੋਹਰੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ‘ਤੇ ਸੁਪਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਜਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨਾਮ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਕੁਰਮਚਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਨਵ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ। ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?" ਮਾਰੀਚਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਮਾਰੀਚਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: "ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਜਨਸਥਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ‘ਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਰ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਉਹ ਸਭ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਵੀ ਕੜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਰਾਮ ਦੇ ਜਵਾਲਾਮਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਖਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੂਸ਼ਣ ਵੀ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ਼ਤਲਕ ਹੈ—ਅਧਰਮੀ, ਰੁੱਖਾ, ਨਿਰਦਈ, ਮੂਰਖ, ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾਂ ਵੈਰ ਦੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਠਾ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਸਫਲ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਤਾਕਤ, ਜੰਗ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਯੁੱਧਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਅੱਗੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫਿਰ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖੇਗੀ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਆਖੇਗੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਥਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰੀਚਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਮਾਨੋ ਮੁਰਦਾ ਵਰਗਾ, ਡਰ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਇੱਥੇ, ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਿਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਸਤਾਈਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।