ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਲਦਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਥਾਂ ਸੀ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਕਛੁਆ ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਬੈਠਾ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਮੋਟੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਤੇ ਮਰੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸਫੇਦ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੁਆ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਿਸਾਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੋਹਾਂ ਭਰ ਗਈ; ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ। ਉਹ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੁਪਰਣਾ ਦੀ ਛਾਪ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕੱਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜਟਾਓਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਸਯਮ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਮਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਆਨੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਾਜੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਫਿਰ ਕਿੰਨੇ ਜਲਦੀ ਆਏ ਹੋ?" ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੀਚਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਮਰੀਚਾ, ਸੁਣੋ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਜਨਸਥਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਧਰਮ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਖਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।" "ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ।" "ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੀ ਕੜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਯੋਧਾ ਦੇ ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਖਰ ਵੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।" "ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਨਿਰਭੀਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਲੱਜਾ ਹੈ—ਅਧਰਮੀ, ਕਠੋਰ, ਨਿਰਦਈ, ਮੂਰਖ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਅਸਯਮੀ।" "ਉਹ ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਛੀਨ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵਾਂਗਾ।" "ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ।" "ਤਾਕਤ, ਯੁੱਧ ਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਯੁੱਧ-ਚਾਲਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ।" "ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਵੇਖੇਗੀ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਕਹੇਗੀ।" "ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਥਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ।" ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਮਰੀਚਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਸਚੀ ਤੇ ਹਿਤਵਾਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸੀ।