ਉਹ ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਸਮਤਲ, ਹਰੀ-ਭਰੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲੱਦ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਲਦਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਐਸਾ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਾਧੂ-ਸੰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਇਕ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕੱਛੂਆ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਖਾਣ ਲਈ, ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਗਰੁੜ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬੈਠਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਟੋੜ ਲਈ। ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀਪਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬੱਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਟਾਹਣੀ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੱਛੂਏ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਦਾ। ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਗਰੁੜ ਅਤੁਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੋਗੁਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਮਕ ਬੋਹੜ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਨਸਾਨ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਮਿਰਗ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੇ, ਜਟਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮਿਤ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ। ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਵਣ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਇਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਮਾਰੀਚਾ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਛਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਰੀਚਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂर्पਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਖਸ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਖਸ, ਖਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ।" "ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।" "ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਖਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਵੀ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਲਗਭਗ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਉਸ ਸੈਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਅਧਰਮੀ, ਕਰੜਾ, ਨਿਰਦਈ, ਮੂਰਖ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਅਸੰਯਮੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮਨ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਵੈਰ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਅਪਣਾ ਲਈ।" "ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਕਨ ਅਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਕਨਿਆ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਛੀਨ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਸਫਲ ਹੋਵਾਂਗਾ।" "ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਖਸ। ਤਾਕਤ, ਜੰਗ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਕਾਰਨ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕਰਨੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਘੁੰਮ। ਜਦ ਤੂੰ ਮਿਰਗ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆਵੇਂਗਾ, ਸੀਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਆਖੇਗੀ।" "ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਥਾਂ ਸੁੰਞੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰੀਚਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਾਰੀਚਾ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।