ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਕ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਹੰਸਾਂ, ਬਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਰਸ ਪੰਖੀਆਂ ਦੀ ਚਹਿਕ, ਨੀਲੇ-ਚਮਕਦਾਰ ਬੇਰਿਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਉਹ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ-ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਰੱਖਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਰਾਲ ਵਗਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਅਗਰੂ, ਤੱਕੋਲਾ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਥੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਿਰਚ ਦੇ ਝਾੜ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਸੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਲਾਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਥੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਚਸ਼ਮੇ, ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਅਤੇ ਅਨੋਖੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਧਰਤੀ ਸੰਤੁਲਿਤ, ਹਰੀ-ਭਰੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਇਕ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਬਰਗਦ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੋ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੱਛੂਆ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਖਾਣ ਲਈ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਗਰੁੜ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ, ਗਰੁੜ, ਨੇ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਹੜੇ ਉਮਰਦਰਾਜ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਬਕਰੀਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ, ਜੋ ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੱਛੂਏ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ। ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਪੰਛੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਆਵੇਗਾ। ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਫਿਰ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਮਕ ਬਰਗਦ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਘਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਅਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਹਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਿਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?” ਮਾਰੀਚਾ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆ। ਹੁਣ, ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਛੱਤੀਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਰੀਚਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਖਰ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਰਾਮ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਖਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੂਸ਼ਣ ਵੀ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਅਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਪਵਾਦ ਹੈ—ਅਧਰਮੀ, ਕਰੜਾ, ਨਿਰਦਈ, ਮੂਰਖ, ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਾਰੀਚਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਮੰਤਵ ਰੱਖਿਆ।