ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਰਮਣੀਕ ਸਥਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਖੇਡ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਇਲਾਵਾ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵੀ ਆ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ; ਸਰਸਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤ्थਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਣੀ ਵਸਤਰਤਾ ਸੀ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲ, ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਸਨ ਜੋ ਤਪस्या ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਜੰਗਲ ਵੇਖੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਲਾਵਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਗਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਤੱਕੋਲਾ, ਜਾਤੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਫਲਦਾਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪੌਦੇ ਵੀ ਸਨ। ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਰੀਚਾ ਦੇ ਘਣ ਪੜ, ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕ ਰਹੀਆਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਝਰਨੇ, ਅਸਚਰਜ ਭਰੇ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜ਼ਮੀਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਇਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਮਵਾਰ, ਹਰੀ-ਭਰੀ, ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਛੂਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਥਾਨ ਸੀ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉੱਥੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੱਛੂਆ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਖੁਰਾਕ ਲਈ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਗਰੁੜ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਤੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੰਛੀ ਨੇ ਟਾਹਣੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਪਰਣਾ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਟਾਹਣੀ ਤੋੜੀ; ਉੱਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ, ਤੇ ਮਰੀਚਿਪਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਥਾਂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ, ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ। ਤੋੜੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਪੰਛੀ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ। ਨਿਸਾਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ। ਫਿਰ, ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ। ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਮਕ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਪਰਣਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਜਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਚਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਮਿਰਗ-ਚਮੜੀ ਤੇ ਜਟਾਂ ਨਾਲ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਨਿਯਮਤ, ਦੇਖਿਆ। ਰਾਵਣ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ। ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸਾਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਫਿਰ ਕਿੰਨੇ ਜਲਦੀ ਆਏ ਹੋ?" ਮਰੀਚਾ ਦੀ ਪੂਛਤਾਛ 'ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। (ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਛਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।) "ਮਰੀਚਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਦੂਸ਼ਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਉੱਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਵੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਖਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਰ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ।" "ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੱਖੜੀ ਬਾਤ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਯੋਧਾ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਖਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।" "ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਨਿਰਭੀਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਲਾਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਅਧਰਮੀ, ਸਖਤ, ਨਿਰਦਈ, ਮੂਰਖ, ਲਾਲਚੀ, ਤੇ ਅਨਿਯਤ।" "ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮਨ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਕਨਿਆ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਰੀਚਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਿਲੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।