ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਵਣ — ਜੋ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਕੁਬੇਰਾ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਦਸ ਸੀਸਾਂ ਵਾਲਾ — ਗਰਜਦੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਧਮਾਕਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ: ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ ਤੇ ਚਮਚਾ, ਚਮਕਦੇ ਪਤ्थਰ ਵਾਂਗ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਦਸ ਸੀਸ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਰਿਸੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਤਟਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਭਿੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਇਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕੇਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਸਾਲ, ਤਾਲ ਅਤੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਦੇ, ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਗ, ਸੁਪਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ, ਆਜ, ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ ਤੇ ਮਰੀਚੀਪ ਵੀ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਨ੍ਰਿਤ ਤੇ ਖੇਡ ਕਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਅੰਬ੍ਰੋਸੀਆ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ, ਉਥੇ ਆ-ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਝੀਲਾਂ ਹੰਸ, ਕ੍ਰੋ, ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ, ਤੇ ਸਰਸਾ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਪਤਥਰ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਿਮਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ-ਗੀਤ ਦੀ ਗੂੰਜ। ਕੁਬੇਰਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਰਾਵਣ, ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰਦੇ, austerity ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਲਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਨਿਕਲਦਾ, ਵੇਖੇ। ਅਗਰੂ, ਤੱਕੋਲਾ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਾਗ, ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਰੀਚਾ ਦੇ ਝਾੜ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਸੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਤਮ ਪਹਾੜ, ਲਾਲ ਦੇ ਢੇਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸ੍ਰੋਤ, ਦਿਲਚਸਪ ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ; ਜ਼ਮੀਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਮਵਾਰ, ਹਰੀ-ਭਰੀ, ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮ ਰਹੀ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਜਲ-ਕਾਦੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨ-ਸਮਾਨ ਥਾਂ ਵੇਖੀ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਬੜ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੱਚੂਆ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਭੋਜਨ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਉਸ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਸੁਪਰਣ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟਾਹਣੀ ਟੋੜੀ; ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ ਤੇ ਮਰੀਚੀਪ ਰਿਸੀ ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਸਲੇਟੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਚੁੱਕੀ। ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਚੂਆ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਖਾਇਆ। ਨਿਸਾਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਅੰਬ੍ਰੋਸੀਆ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ। ਕੁਬੇਰਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ 'ਸੁਭਦ੍ਰਾ' ਨਾਮਕ ਬੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੁਪਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ ਆਉਂਦੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਜਨ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੇ ਤੇ ਜਟਾ ਪਹਿਨੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਖਾਣਾ-ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਕਸਦ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਕਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਇਤਨੀ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਮਾਰੀਚਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਮਾਰੀਚਾ, ਸੁਣੋ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਮਹਾਨ ਦੂਸ਼ਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ-ਅਚਾਰਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।