ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਅਜਬ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਸ ਮੱਥੇ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਚਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਆਕृति, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦਸ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ, ਰਾਵਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਦ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਤਟਵਰਤੀਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਠੰਢੇ, ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੌਂਡ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪੌਂਡਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ, ਚਮਕਦੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਗ, ਸੁਪਰਨ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਿਧ, ਚਾਰਣ, ਆਜ, ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲ, ਅਤੇ ਮਰੀਚੀਪ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਖੇਡ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੱਥੇ ਉਪਸਥਿਤ ਸਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਅੰਬ੍ਰੋਸੀਆ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਮਲ-ਪੌਂਡਾਂ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਸਰਸਾ ਪੰਛੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੇਰਿਲ ਪੱਥਰ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਹਵਾਈ ਮਹਲ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ austerity ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ, ਅਤੇ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੰਗਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਰਸ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਕੋਲਾ, ਜਾਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲ-ਫੂਲ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਸਨ। ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਰੀਚਾ ਦੇ ਝਾੜ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਸੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਝਰਨੇ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਰੀ-ਭਰੀ, ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸੀ। ਸਿੰਧੁ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਅਸਮਾਨੀ ਬਨਿਆਨ ਰੁੱਖ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਚੂਆ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੋਜਨ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ‘ਤੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਦੇਖਣੀ ਨਾਲ ਟਾਹਣੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਘਣੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣੀ ਟੋੜੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀਪ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਹੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਦੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਟਾਹਣੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ خاطر ਉਠਾ ਲਈ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਟੁੱਟੀ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕਚੂਆ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਪੈਰ ‘ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਾਦਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾਈ। ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨੀਰਣ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਅੰਬ੍ਰੋਸੀਆ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ। ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਮਕ ਬਨਿਆਨ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ‘ਤੇ ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਉਂਦੇ, ਦੇਖਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਿਰਜਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਅਤੇ ਜਟਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਦ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। "ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ?" ਮਾਰੀਚਾ ਦੀ ਇਹ ਪੁੱਛਤਾਛ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। "ਮਾਰੀਚਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਮਹਾਨ ਦੂਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ, ਮਹਾਨ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਤ-ਵਾਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਵੀ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਦੇਖੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਸ਼ਣਾਂ, ਅਤੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।