ਹੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਵਣ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੂર્પਣਖਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਨਸਥਾਨ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਖਰ ਤੇ ਦੂषण ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਕੁਝ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ, ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਥਸ਼ਾਲਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ—ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਰਥ ਜੋਤੋ।" ਹੁਕਮ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜੋਤ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੂਤ-ਸੁਆਦ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਸ ਸਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦਸ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ। ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ, ਰਾਵਣ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਬੱਦਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਚ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਲ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੋਖਰ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਧੂਨੀ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਲੇ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਸਨ। ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ, ਨਾਰੀਅਲ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤੇ ਤਮਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਉੱਚ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਗਾਂ, ਸੁਪਰਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ, ਆਜਾਂ, ਵੈਖਾਨਸਾਂ, ਮਾਸ਼ਾਂ, ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ, ਤੇ ਮਰੀਚਿਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕਲਾ ਤੇ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਹਿਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜਿਹੜੇ ਅੰਬਰ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ। ਇਲਾਕਾ ਹੰਸਾਂ, ਸਾਰਸਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਚਮਕਦਾਰ ਬੈਰਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਕਮਲ-ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਹਵਾਈ ਮਹਿਲ, ਦੇਵਤਾਈ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਵਗਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਵਧੀਆ ਅਗਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਤੱਕੋਲ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲਦਾਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਸਨ। ਤਮਾਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਰੀਚ ਦੇ ਝਾੜ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕ ਰਹੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ 'ਚ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਲਾਲ ਮਣਕਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਚਸ਼ਮੇ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਰੀ-ਭਰੀ, ਸਮਤਲ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਲਦਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਰਗਦ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੱਡਾ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀ ਖਾਣ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਛੂਆ ਵੀ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ਼, ਵਾਲਖਿਲਿਆ, ਤੇ ਮਰੀਚਿਪ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਕਛੂਏ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੋਹਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਬਰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ—ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ—ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਬਰਗਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਪਰਣ ਪੰਛੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਜਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਵਾਲਾ ਸੀ।