ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਮੰਨ ਲਵੋ।” ਉਸ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਜਨਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਖਰ ਤੇ ਦੂषण ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸਰਵਥਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਪੂਰੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ-ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ। ਚੁਸਤ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥਵਾਹਕ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਮਨਪਸੰਦ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਥ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪਿਆ। ਦਸ ਸਿਰਾਂ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਵਣ ਬਿੱਲਕੁਲ ਇੱਕ ਦਸ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਤਟਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਾਲੇ ਕਮਲ-ਪੁਖਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਲਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤਪੋਵਨੀਆਂ, ਕੇਲੇ, ਨਾਰੀਅਲ, ਸਾਲ, ਤਾਲ ਤੇ ਤਮਾਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਗ, ਸੁਪਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀ ਜਿਥੇ ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ। ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਅਗਰੂ, ਤੱਕੋਲਾ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਦਾਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਰੀਚਾ ਦੇ ਝਾੜ, ਨਦੀ-ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰਮਲ ਝਰਨੇ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਅਨੋਖੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਲਦਲੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜਿਹਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੱਡਾ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਟਾਹਣੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ, ਵਾਲਖਿਲ, ਤੇ ਮਰੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਜੋ ਬੱਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਲਈ ਅਤੇ ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੋਗੁਣਾ ਬਲ ਮਿਲਿਆ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਇਆ ਜਾਵੇ। ਅੱਗੇ ਵਧਦਿਆਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮਕ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਜਨ ਤਪੋਵਨ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਅਪਕ ਸੋਭਾ, ਤਪ, ਤੇ ਅਲੌਕਿਕਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਵੇਂ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।