ਸੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਪਸੰਦ ਆਏ, ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ ਦੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇਜ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਖਰ ਅਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿਤਾ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸਰਵਗੁਣ ਸੰਪੰਨ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਲਈ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ। ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ-ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਥ ਜੋਤਿਆ ਜਾਵੇ। ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਭੂਤ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀ ਘੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਸ ਸਿਰ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦਸ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵੇਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਲ ਝੀਲਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਸਨ। ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ, ਨਾਰੀਅਲ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਸੰਯਮ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਗ, ਸੁਪਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਆਜ, ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ਼, ਵਾਲਖਿਲ, ਤੇ ਮਰੀਚਪਾ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੇਡ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਅੰਬਰਤ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਝੀਲਾਂ ਹੰਸਾਂ, ਸਾਰਸਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੀਲਮ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਸਫੈਦ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਮਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਿਕ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਰਸ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ। ਵਧੀਆ ਅਗਰੂ, ਤੱਕੋਲਾ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਤੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੇ। ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਰੀਚ ਦੇ ਝਾੜ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਲਾਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਸੁੰਦਰ ਚਸ਼ਮੇ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀਖੀਆਂ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਰੀ-ਭਰੀ, ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਲ-ਦਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਸੀ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਬਰਗਦ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕੱਛੂਆ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਖਾਣ ਲਈ, ਮਹਾਬਲੀ ਗਰੁੜ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਾਹਣੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ਼, ਵਾਲਖਿਲ, ਤੇ ਮਰੀਚਪਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਏ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਦਾ। ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਗਰੁੜ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ ਅਤੁਲ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਬਰਤ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਬਰਗਦ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੁਪਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।