ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਓ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬਾਲ ਅਤੇ ਅਤੀਬਾਲ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਉਦਾਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਗਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਲ ਅਤੇ ਅਤੀਬਾਲ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਹਨ। "ਓ ਰਾਮ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਆਂ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਾਹੀ ਨਹੀਂ ਪੀੜਤ ਕਰਨਗੇ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਆਂ ਸਿੱਖੇ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਆਂ ਸਿੱਖੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਵਿਦਿਆਆਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਤਝੜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਘਾਸ ਦੇ ਅਣਉਪਯੋਗ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਲੈਟਿਆ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ। "ਓ ਰਾਮ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉੱਥੋਂ ਉੱਠ, ਬੰਦੇ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ।" ਉਸ ਸਾਧੂ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਧੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰੀਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰস্থান ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੀਰੋ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਯੂ ਦੇ ਤਟ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉੱਚ ਆਸਥਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਘੂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓ ਆਦਰਨੀਯ?" ਸਾਧੂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਰਾਮ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦੀ ਸੀ।" ਕਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੂਰਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ austerity ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਦੇਖਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਨਵੇਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ। "ਓ ਰਘੂ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਬੁਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਗਏ।" ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਨ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਾਮ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹੋ ਗਿਆ। "ਤਦ ਤੋਂ, ਓ ਰਾਘਵ, ਉਹ ਅਨੰਗਾ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ, ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਅੰਗਵਿਸ਼ਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਧਨਿਆ ਖੇਤਰ ਹੈ।" "ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਹਨ, ਓ ਹੀਰੋ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੈ।" "ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਬਿਤਾਈਏ, ਓ ਰਾਮ, ਸੁਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ; ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" "ਆਓ ਸਾਰੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ; ਇੱਥੇ ਸਾਡਾ ਰਹਿਣ ਬਹੁਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਂਗੇ।" ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਰਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਰਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਓ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਧੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਆਤਮਿਕਤਾ ਦੀਆਂ ਰੀਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਢੰਗ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੀ ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਕਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਧੂ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਦੋ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸਕ, ਆਪਣੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਰੀਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਗੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਨ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਕਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਬੈਠੋ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ; ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਯਾਤਰਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਅਵਾਜ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਾਈ ਨਾਲ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀ ਹੈ?