ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਰਾਘਵ ਰਾਮ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਰਾਵਣ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਚਤੁਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੁੱਧ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਜਗਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਪਾਰ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾ ਕੂਦੀਂ। ਰਾਵਣ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਵਾਪਸ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਲੌਟ ਜਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਣ ਦੇ। ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਵਾਪਸ ਲੰਕਾ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਖ਼ਰਾ, ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਐਸੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਿ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੈਯ ਰਹਿਆ ਸੀ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥੌੜੇ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਸ ਸਿਰ ਸਨ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਵਰਗੀਆਂ ਰਤਨ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦੰਦ ਚਿੱਟੇ, ਮੁੰਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਆਕਾਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਛਾਲ ਸਕਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਅਪਹਰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਨਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਚਰਜਕ, ਮਨ-ਚਾਹ ਪੂਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੈਤਰਰਥ, ਨਲਿਨੀ ਅਤੇ ਨੰਦਨ ਦੇਵ-ਵਨ ਲੈ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਉਜਾੜੇ ਤੇ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਵਯੰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ। ਦੂਜੀ ਪਾਸੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੀ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਤੇ ਕਰੂੜ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਠੋਰ, ਨਿਰਦਈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਯ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਡਰ ਰਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਹੁਣ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਭੈਅ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੜਵੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਵਿਅੰਗੀ, ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਰਜੀ ਕਰਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੀਚ ਵਿਅਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਕਾਮਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਣਦਿੱਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਕਰਤਵਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੌਕਸੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਤੇ ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚਿਕਣੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦੇ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ। ਤੂੰ, ਜਦ ਤਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਅਕਲ ਨਹੀਂ, ਅਸਥਿਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਦ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਆਉਣਗੇ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ? ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ—ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮੰਦਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।