ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਬੰਧਤ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਫਿਰ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ-ਸਲਾਮਤ ਹਨ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ।" ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ’ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੜੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਜੇਯ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਦੱਸ ਕੇ ਗਿਆ? ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਜਾਂ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ? ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਿਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਪਰ, ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ? ਦੱਸੋ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗ ਆਪ ਹੀ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚੋ। ਕਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰਾਹ ਤੇ ਪੈ ਗਏ ਹੋ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁੱਤੇ-ਸੁੱਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਗਿਆ?" "ਰਾਮ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗੂں ਮਜਬੂਤ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਤੁਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੂਦਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਪਸ ਲੰਕਾ ਜਾਓ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਮਣਾਓ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।" ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਹ ਸਮਝਦਾਰੀ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵેશ ਕਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਅਗਲਾ ਚਾਪਟਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਨੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਖ਼ਰਾ, ਦੂਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਐਸੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅੱਗੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਧੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਸ ਸਿਰ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਬਹੁਮੁੱਲੀ ਮਣਕਾਂ ਤੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਕਾਰੀ। ਉਹ ਵਿਣੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹਨਾ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਤੇ ਜੁਲਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰੀ, ਸਦਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਨਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਚੈਤਰਰਥ, ਨਲਿਨੀ, ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ। ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਵਯੰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਅਡੋਲ ਨੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ; ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਤੇ ਕਰੂੜ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕਠੋਰ, ਨਿਰਦਈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਵਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਰੂੜ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਕਾਲ, ਬੈਠਾ ਸੀ—ਪੌਲਸਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਜਵਲ ਰਾਜਾ। ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਜੋ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਡਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਡਰ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।