ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਸਥਾਨੁ ਦੇ ਅਸੰਭਵ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਯੂ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਦਾ ਸਫਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਪਾਣੀ ਪੀਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਾ ਗਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤੀਬਲਾ, ਦਿੱਤੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ, ਬੁਖਾਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। "ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਜੋੜਿਆ। "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤੀਬਲਾ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਂ ਹਨ। "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਲੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਸਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ," ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਿਆ। ਉਸ ਰਾਤ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਦੋ ਨਬਲ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਸਨ, ਗਾਹਰੀ ਘਾਸ 'ਤੇ ਸੁਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, "ਓ ਰਾਮ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਵੇਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਉੱਥੋਂ ਉਠੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਫਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਯੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਧੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਰਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਕਿਸਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਕਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸਨੇ ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸਨੂੰ ਅਨੰਗਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। "ਇਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਉਸ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈਏ," ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤਰਲਤਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਿਆ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੀ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਚਮਕਿਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਕਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਨੌਕਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖੋ; ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਯਾਤਰਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਨਵੀਂ ਸਹੇਲੀ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।