ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਬਰ ਵਿਚ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਈ ਮੀਲਾਂ ਦਾ ਸਫਰ ਕਰ ਕੇ ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਅਲੌਕਿਕ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਜਨਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਕੋਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲੈਣ ਵਿੱਚ।" ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੌਣ ਦੋਸਤ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕੌਣ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ'? ਦੱਸੋ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗ ਕਟਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਉਕਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਮਾੜੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ?" ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਉਹ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਰਾਵਣ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਯੁੱਧ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਤੁਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨਹੀਂ ਜਗਾ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।" "ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਵਿਚ—ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਓ।" ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਵਾਪਸ ਲੰਕਾ ਜਾਓ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦਿਓ।" ਮਾਰੀਚ ਦੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੰਕਾ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਦੂਸ਼ਣ, ਖਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਚੀਖ ਪਈ। ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹੱਲ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਬੂਤਰੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਦਸ ਸਿਰ, ਬੜੀ ਛਾਤੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਅਲੌਕਿਕ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਨਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਅਦਭੁਤ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥੀ, ਅਤੇ ਚੈਤਰਰਥ, ਨਲਿਨੀ, ਨੰਦਨ ਦੇਵ ਬਾਗ ਲੈ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸਵਯੰਭੂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ; ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦਾ, ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹੰਤਾ, ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਠੋਰ, ਬੇਦਰਦ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਸੀ। ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰੂੜ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੌਲਸਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਮਰਾਟ।