ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੀਦ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦੇ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਰਾਮ, ਹੇ ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ, ਨ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮਝਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਣਕ ਹੈ। ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਨਾਗਕਨਿਆ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਮ ਮਾਨਵ ਸਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ। ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਆਪਣੇ ਸਰਥੀ ਸਮੇਤ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਖਚਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਤਾਰੇ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਉਹ ਰਥ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਾਰੀਚ ਵੱਲੋਂ ਅਲੌਕਿਕ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਦੇਸ਼ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। “ਰਾਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?” ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਬੜੀ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਬੋਲੇ, “ਮੇਰਾ ਰਖਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਸਥਾਨਾ, ਜੋ ਅਜੇਤੁ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।” ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਵਲ ਤੇਰੀ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਇਆ, ਕਿਸ ਦੋਸਤ ਨੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਆਖਦਾ ਹੈ 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ'? ਦੱਸ, ਕੌਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਸੀਂਗ ਆਪ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਉਕਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਕੱਢਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਮਾੜੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਤੇ-ਸੁੱਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜ ਗਿਆ? ਰਾਵਣ, ਤੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ; ਪਰ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਾਲਾਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਸਮਝ ਕੇ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫਾਂਗਾਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਿਚੜ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੌਜਾਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ—ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ, ਰਾਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਛਾਲ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਪਸ ਲੰਕਾ ਚਲੇ ਜਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮਨਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਕਰਨ ਦੇ।" ਮਾਰੀਚ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਮੁੜ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਅਗਲਾ ਚੈਪਟਰ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਸ਼ੂर्पਣਖਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਣ, ਖਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋਈ ਤੇ ਲੰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਸ ਸਿਰ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਬਹਾਦਰ, ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ। ਉਹ ਬਹੁਮੁੱਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਲਹੂ ਰੰਗੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ ਅਸਤਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਉਹ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਛਾਲ ਸਕਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੀਨ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਵੀ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।