ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸਾਂਪਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੈ ਕੇ ਰਾਛਸ ਡਰ ਕੇ ਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਭੱਜਦੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਰਾਮ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਸਥਾਨ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੰਘਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਜਦ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਜਨਸਥਾਨ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਲ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਰਾਮ ਬੜੀ ਹੀਰੋਈਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਡੁੱਬਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵ ਰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ, ਤੂੰ, ਤੇਰੇ ਰਾਛਸਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਇੱਕ ਰਾਹ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" "ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਚੱਜੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੋਖੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਨਾਗਕੰਨਿਆ ਵੀ ਉਸਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਆਮ ਮਾਨਵ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ, ਬਾਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਗੂੰਜਦਾ ਗਿਆ। ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ, ਅਲੌਕਿਕ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ-ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫ਼ਾਇਦੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਪੂਛਿਆ, "ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਰਾਵਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਜੇਤੂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਿਆਵਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਸ ਦੋਸਤ ਨੇ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ? ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੌਣ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉ'? ਦੱਸ, ਕੌਣ ਰਾਛਸ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗ ਆਪ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸਾਂਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਮਾੜੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰ ਗਿਆ?" "ਰਾਵਣ, ਤੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਚਤੁਰ ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਹਨ।" "ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਚੋਟ, ਜੰਗ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ—ਇਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵਾਪਸ ਲੰਕਾ ਚਲੇ ਜਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਦੇ।" ਮਾਰੀਚ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ-ਮੁਹਾਂ ਰਾਵਣ ਮੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੰਕਾ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਤੂੰ ਬਤੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੂर्पਣਖਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਛਸ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਸ਼ਣ, ਖਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਲ ਦੇ ਆਗੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਚਾਨ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਦਸ ਸਿਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।