ਰਾਮ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡੰਗਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਥੂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਉਹ ਤੀਰ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਭੱਜੇ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੱਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਸਥਾਨਾ ਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਵਰਨਨ ਸੁਣੋ।" ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਸਿਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਡੁੱਬਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਚਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਨਾਗਿਨ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਤਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੇ; ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਕੰਪਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਰਥੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਸ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਖਚਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦਾ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉੱਥੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਧਭੁਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਸਭ ਕੁਸ਼ਲ ਮੰਗਲ ਹਨ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਤਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਮਾਰੀਚਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਨਸਥਾਨਾ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਵਿੱਚ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ'? ਦੱਸੋ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਆਪਣੀ ਸਿੰਗ ਘੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" "ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" "ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬੁਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਰਾਜ?" "ਉਹ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਹਥੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਰਾਵਣ, ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।" "ਉਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਯੁੱਧਕੁਸ਼ਲ, ਚਤੁਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਜਗਾ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਚੋਰੀ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੂਦਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ, ਲੰਕਾ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦਿਓ।" ਮਾਰੀਚਾ ਦੇ ਐਸੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਸੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਸ਼ਣ, ਖਰਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਾ ਮਚਾਇਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਰਨਾ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਲ ਦੀ ਅਗਲੀ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ।