ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ-ਸੀਰੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਕੰਪਨ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕੰਪਨ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸਿੰਘ-ਕੰਧਾ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਅਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਲਾ-ਰੰਗ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਅਤੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਂਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਇਹ ਰਾਮ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਸਥਾਨ ਆਇਆ ਹੈ? ਅਕੰਪਨ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਅਕੰਪਨ, ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਰਾਮ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਇਲਾਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਮ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਚੰਨ-ਮੁਖੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ।" "ਉਹ ਤੀਰ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਿਥੇ-ਕਿਥੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦਿੱਸਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਸਥਾਨ ਉਸ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਅਕੰਪਨ ਫਿਰ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" "ਰਾਮ, ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਡੁੱਬਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ-ਪਾਣੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਜੀਵ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" "ਰਾਮ, ਦਸ-ਸੀਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਕ ਰਾਹ ਹੈ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" "ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੀਤਾ ਨਾਮ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ, ਕਾਲੀ-ਰੰਗ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ, ਨਾਰੀ ਵਿਚ ਹੀਰਾ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਨਾਗ-ਨਾਰੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਆਮ ਮਾਨਵ-ਨਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?" ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਅਬ ਤੁਰਦੇ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ, ਚਰੀਓਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਕਾਠੀਆਂ ਵੱਲੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਥ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਅਲੌਕਿਕ ਭੋਜਨ ਤੇ ਰਸਦ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਨ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। "ਰਾਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇੰਨਾ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?" ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ; ਜਨਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੌਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆ'? ਦੱਸ। ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" "ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚ ਲਵੇਂ।" "ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬੁਰਾ ਰਸਤਾ ਚੁਣਿਆ? ਕੌਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਤੇ-ਸੁੱਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ?" "ਉਹ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ—ਰਾਵਣ, ਰਾਘਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ, ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਦੁਰਾਧੀ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਦਾ ਹਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਰੀਚ ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੁੱਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ।