ਜਦ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਆਖ਼ਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ?" ਰਾਵਣ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਿ্ণੂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਉਹ ਵੀ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਜਦ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕੰਪਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮੰਗਣ ਆਇਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਾ ਯੋਧਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਰਾਮ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਨਸਥਾਨ ਆਇਆ ਸੀ? ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ, ਅਕੰਪਨ।" ਤਦ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਸਭ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਮ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ, ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, "ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਇੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਵਰਨ-ਪੰਖੀ, ਸੁਵਰਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ। ਉਹ ਤੀਰ ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਭੱਜੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਰਾਮ ਖੜਾ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਸਥਾਨ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼!" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਆਵਾਂਗਾ।" ਤਦ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ੌਰਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਡੁੱਬਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੀਦ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਰਾਮ, ਹੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਕ ਢੰਗ ਹੈ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" "ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਦੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਾਰੀਮਣੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਅਪਸਰਾ, ਨਾ ਨਾਗਕੰਯਾ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਮ ਇਨਸਾਨੀ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕੇਗੀ?" ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ ਲੰਕਾ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ, ਖਚਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਲੌਕਿਕ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ। ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਨਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰਥਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਠੀਕ ਹਨ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ।" ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੜੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ, "ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਨਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਜੇਅਯ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਵਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ, ਕਿਸ ਦੋਸਤ ਨੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ'? ਦੱਸੋ, ਕੌਣ ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣਾ ਸੀੰਗ ਕੱਟਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।