ਖਰਾ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਚੀਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ!" ਰਾਮ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨੇ ਖਰਾ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਬਾਣਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਖਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਲਹੂ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਖਰਾ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਹੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰਣ ਆਇਆ। ਖਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਲਤਪਤ, ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਬਾਣ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਬਾਣ, ਜੋ ਇੰਦਰ—ਮਘਵਨ—ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖਰਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਉਹ ਬਾਣ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਖਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖਰਾ, ਬਾਣ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਫੈਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਲਾਇਆ ਸੀ। ਖਰਾ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਝੱਗ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬਲਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ਗੰਧਰਵ, ਆਪਣੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਖਰਾ-ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਆਗੂ ਸਨ, ਇਸ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। "ਵਾਹ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ! ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਸਵਭਾਵ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਿੰਨਾ ਧੀਰਜ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ," ਦੇਵਤੇ ਆਸਚਰਜ ਨਾਲ ਕਹਿ ਉਠੇ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਲਈ ਇੰਦਰ, ਵਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਆਇਆ ਸੀ; ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਇਹ ਕਾਰਜ ਤੂੰ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੰਡਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਣਗੇ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੂਰੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ— ਪਹਾੜੀ ਕਿਲੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀਰ ਰਾਮ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ— ਵੈਦੇਹੀ, ਸੀਤਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ; ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਕੰਪਨ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਕਈ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਖਰਾ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, "ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਜਨਸਥਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ?" "ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਕਬੀਰ, ਯਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ—ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।" "ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਅੱਗੇ, ਅਕੰਪਨ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਗੁਜਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਇੱਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮੋਢੇ ਵਾਲਾ, ਨਾਮ ਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ।" "ਗੂੜ੍ਹ ਰੰਗ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼, ਚਮਕਦਾਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ; ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ।" ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਆਹ ਭਰ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਇਹ ਰਾਮ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਆਇਆ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਅਕੰਪਨ।" ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ: "ਰਾਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।