ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਜਦ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਭੌਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਸ-ਪਾਸ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਪਕੜ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਦ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, "ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!" ਤੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਜਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਲਹੂ ਪਹਿ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚਸ਼ਮੇ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਹੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਦ ਖ਼ਰਾ, ਜੋ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਚੁਸਤੀ ਨਾਲ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਘਵਾਨ—ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ, ਜਾ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ, ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਫੈਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਨਮੁਚੀ ਝੱਗ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਏ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ 14,000 ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਾਹ! ਰਾਮ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ! ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕੀ ਤਾਕਤ, ਕੀ ਅਡੋਲਤਾ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਉਹ ਵਿਣੂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਮਹਾਤਮਾ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਸਾਰਭੰਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਕਰਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲਿਆਇਆ।" "ਇਹ ਮੰਦਬੁੱਧ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦਸ਼ਰਥਪੁਤਰ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਨਕਨੰਦਨੀ ਸੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਇਕਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਕੰਪਨ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਨੇਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਖ਼ਰਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਸਸੀਸਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ? ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ, ਜਾਂ ਯਮ, ਜਾਂ ਵਿਣੂ—ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।" "ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪ ਸਮਾਂ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇੰਨਾ ਭੜਕਦੇ ਰਾਵਣ ਅੱਗੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਦਸਸੀਸਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸਿੰਹ-ਕੰਧੇ ਵਾਲਾ, ਨਾਮ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ।" "ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀ ਭਰੀ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਰਾਮ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ ਜਨਸਥਾਨ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਅਕੰਪਨ।" ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।