ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਢਿੱਲੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਵੇਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਰਲਭ ਪ੍ਰੇਮੀਣੀ ਨੂੰ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਇਹ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆਂ ਉਹਨਾ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਸ਼ਰਣ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਗੇ।" ਰਾਮ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੀਆਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੀਆਂ।" "ਅੱਜ, ਉਹ ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂੰ ਪਤੀ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਵਾਦ ਨੂੰ ਜਾਣਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।" "ਹੇ ਨਿਰਦਈ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਘਟੀਆ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਕਾਂਟਾ ਬਣਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਇਨ੍ਹੀ ਵਜ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਦੋਵੇਂ ਬੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਭੰਵੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਚੀਕ ਮਾਰੀ, "ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!" ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਜਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਫੇਂਕਦਾਰ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਤੋਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਲਹੂ ਦੀ ਗੰਧ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਫ਼ੌਰੀ ਰਾਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਖ਼ਰਾ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ। ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ (ਮਘਵਾਨ) ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਆਇਆ ਅਤੇ ਜਦ ਖ਼ਰਾ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ। ਖ਼ਰਾ, ਤੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਫੇਂਕ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬਲਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਏ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਅਤੇ ਖ਼ਰਾ-ਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। "ਵਾਹ! ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ! ਵਾਹ! ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਿੰਨੀ ਅਡੋਲਤਾ—ਉਹ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਸਮੇਤ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰੀ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ।" ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣਗੇ; ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲੱਖਣ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ— ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੱਖਣ ਵਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੋਏ; ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ—ਅਜਰ-ਅਮਰ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਚਿਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੁੜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਅਕੰਪਨ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਖ਼ਰਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਰਜਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, "ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ?" "ਨਾ ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਕੁਬੇਰ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਕੋਈ ਵੀ ਜੇ ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰੇ, ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।