ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਖ਼ੂਨ ਪੀਏਗੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਚੀਰਣ 'ਤੇ ਫੇਣੀ ਅਤੇ ਉਬਲਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲੇਗਾ। ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਪੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾਂ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਲਏਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦਾ ਹੈ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਸਾਧੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਣਗੇ। ਅੱਜ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੀਆਂ, ਡਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਤੋਂ ਹਨ, ਅੱਜ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖਣਗੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਹੇ ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਨੀਚ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਾਧੂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੁਮਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਪਕੜ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਭੰਵੇਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਥਿਆਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤਾਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੋਲ ਹੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੱਜ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਚੀਕਦਾ, “ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ!” ਪਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀਆਂ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਜਗਾ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਫੇਣੀ ਖ਼ੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਖ਼ੂਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਚੁਸਤ ਰਾਮ ਪਿੱਛੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇਜੀ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ (ਮਘਵਾਨ) ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਬਾਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਉਹ ਤੀਰ ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ, ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਵਣ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨਾਮੁਚੀ ਫੇਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀਕ ਸਾਧੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਡੋਲ ਵਜਾਏ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ ਅਤੇ ਖ਼ਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। “ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ! ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ—ਉਹ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਗਤਸ੍ਯ ਮੁਨੀ ਸਮੇਤ, ਬੋਲੇ, “ਇਸੇ ਲਈ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।” “ਇਹ ਮੰਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਦੰਡਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣਗੇ; ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ— ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਮਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਅਕੰਪਨ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਜਨਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਅਨੇਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਖ਼ਰਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚ ਨਿਕਲਿਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ, “ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਜਨਸਥਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਆਖਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?