ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਦਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਉਸ ਗਦੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜੀ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਜ਼ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਖਾਕ ਕਰ ਗਈ। ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸ ਮੋਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ ਆ ਰਹੀ ਗਦੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਗਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ। ਹੁਣ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਸਰੇ ਸਰਗ ਦਾ ਵਰਨਨ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਦਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਗਰਮ ਬੋਲ ਕਹੇ: “ਇਹ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਚੀਖਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀ ਗਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ—ਤੈਨੂੰ ਅਜੇਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੁਕ ਗਈ। ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੋਂਲ਼ੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇਕਤਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਪੀਏਗੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਫੁਲਕਦਾ ਤੇ ਬੁਲਬੁਲ ਕਰਦਾ ਡਿੱਗੇਗਾ। ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਢੀਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਪਾਉਣ ਲਾਇਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪਾਪੀ, ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਦੰਡਕਾ ਦਾ ਇਹ ਜੰਗਲ ਆਸ਼ਰਯ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਨਾਹ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਗੇ। ਅੱਜ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਣਗੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵਿਹੋਣੀਆਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰੀਆਂ, ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਣਗੀਆਂ। ਅੱਜ, ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣਗੀਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਪ੍ਰਯ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਤੂੰ, ਜ਼ਾਲਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਨੀਚ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਂਟਾ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: “ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕੀ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੌਂਹ ਚਬਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ: “ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!” ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਤੀਬਰ ਗੁੱਸਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਫੁਲਕਦਾ ਖੂਨ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਸ੍ਰੋਤ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਖੂਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਉਹ ਫ਼ੌਰਨ ਰਾਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਰਾਮ ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ। ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ (ਮਘਵਾਨ) ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰ, ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ, ਤੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਫੈਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ, ਮਰ ਗਿਆ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਰਿਆ, ਜਾਂ ਨਾਮੁਚੀ ਫੁਲਕ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬਲਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਡੋਲ ਵਜਾਏ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਓਹ, ਰਾਮ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ! ਓਹ, ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ, ਕਿੰਨਾ ਦ੍ਰਿੜਤਾ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: “ਇਸ ਲਈ ਮਹਾ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆ। ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਇਹ ਕਾਰਜ ਤੂੰ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।