ਖ਼ਰਾ, ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਛਸ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੁੰਝ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਗਦਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਗਦਾ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਆਈ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੱਪ ਵਰਗਾ। ਹੁਣ ਅਰੰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਗਰਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨੀਚ ਰਾਛਸ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਚੀਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਗਦਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ—ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਗਰੂਰ ਵੀ ਮਿੱਟ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੁੰਝੇਂਗਾ, ਇਹ ਵੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀਵੇਗੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਤੇ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਉਫ਼ਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗੇਗਾ। ਧੂੜੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਢਿੱਲੀਆਂ ਪੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਔਖੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਕਲੰਕ, ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਸੋਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੰਡਕਾਰਣਯ ਜੰਗਲ ਆਸ਼ਰਯ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਰਭੈ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਧੂ-ਮੁਨੀ ਹਰ ਥਾਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਫਿਰਣਗੇ। ਅੱਜ, ਰਾਛਸਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੀ ਹੋਈਆਂ, ਡਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜਣਗੀਆਂ। ਅੱਜ, ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਪਤੀ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਵਾਦ ਨੂੰ ਜਾਣਣਗੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਦਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਹੇ ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਨੀਚ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਦ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਡਰ ਰਿਹਾ ਵਿਹੀਨ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਦੋਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਬਿਨਾ ਇਹ ਸਮਝੇ ਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੇਖਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖ਼ਤ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਗੱਲਾ ਪਾ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ!" ਬਹਾਦਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਤੋਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਖ਼ੂਨ ਦੀ ਗੰਧ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਫ਼ੌਰਣ ਵਾਪਸ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਖ਼ਰਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਚੁਸਤ ਰਾਮ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਇਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਤੀਰ, ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਗੱਜਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ, ਤੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਖ਼ਰਾ, ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਜਾਂ ਨਮੁਚੀ ਜਾਂ ਬਲਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਾਏ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਇਆਧਾਰੀ ਰਾਛਸ, ਖ਼ਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਸ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। "ਵਾਹ! ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਰਾਮ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ! ਵਾਹ! ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਤਾਕਤ, ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਅਡੋਲਤਾ—ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਏ ਜਿਵੇਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਗਸਤਯ ਮੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਮਹਾਬਲੀ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ; ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਾਧੂ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।