ਰਾਮ ਨੇ ਜਦ ਖਰਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਖਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਆਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਡੰਕਾ ਨਹੀਂ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਆਮ, ਅਣਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਲੋਕ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਰਾਮ।" ਖਰਾ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ? ਤੇਰੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਛੋਟਿਆਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਪਰੋਂ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਮੈਂ ਮਸਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਮਸਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੀ ਫੰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਦੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਜੰਗ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗੀ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਚੁਕਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਹ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਉੱਤਮ ਮਸਾਲਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਖਰਾ ਦੀ ਬਾਂਹੋਂ ਛੱਡੀ ਮਸਾਲਾ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ, ਮੌਤ ਦੀ ਫੰਨ ਵਾਂਗ ਆ ਰਹੀ ਉਸ ਮਸਾਲਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਸਾਲਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ, ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਤੀਸਰੀ ਸਰਗਾ। ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਸਾਲਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਖਰਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗਰਮ ਬਾਤਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਓ ਨਿਕ੍ਰਿਸਟ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਗੱਜਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਸਾਲਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਝੂਠੀ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਈ।" "ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿਆ ਕਿ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਨਿਕ੍ਰਿਸਟ, ਨੀਚ, ਠੱਗ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਪੀਏਗੀ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਚੀਰ ਦੇਣਗੇ। ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਢੀਲੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਪਰ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਤਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਸ਼ਰਣ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਣਗੇ। ਅੱਜ, ਰਾਖਸ਼ਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੰਞੀਆਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣਗੀਆਂ।" "ਅੱਜ, ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣਗੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਓ ਨਿਰਦਈ, ਨੀਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਡਾ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ, ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ, ਦੋਵੇਂ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੀ ਫੰਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖਰਾ ਨੇ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਲ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਂਠ ਕਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਖਰਾ ਨੇ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, "ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਉਤਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਖਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚਸ਼ਮੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਖਰਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਖੂਨ ਦੀ ਬੂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਫ਼ੌਰਨ ਮੁੜ ਰਾਮ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਖਰਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਮ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ (ਮਘਵਾਨ) ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਧਰਮਪਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖਰਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।