ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ للਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਿੰਨਾ ਜੀ ਚਾਹੇ ਵਾਰ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਲੈ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਮ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਿਰਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਡ ਦਾ ਫਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਖ਼ਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, "ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕੋਈ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਅਸਲੀ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਵੰਡਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਆਮ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣ ਤੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਬਣੇ ਲੋਕ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡ-ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ।" ਖ਼ਰਾ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਿਹੜਾ ਸੱਚਾ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ? ਤੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇਰੀ ਛੋਟਿਆਈ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾ ਲੱਥ ਹੋਇਆ ਪਹਾੜ।" "ਮੇਰੀ ਇਹ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਆਪਣੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗੀ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਦਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਐਸੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸੰਪ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਘੜੀ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਖ਼ਰੇ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਰਾਖਸ਼ਸ! ਇਹ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰੋਂ ਘੱਟਜੋਰ ਸਮਝ ਕੇ ਖਾਮਖਾਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਇਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਘਮੰਡ ਖਤਮ ਕਰ ਗਈ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਛ ਲੈਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਘਟੀਆ, ਕਪਟੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਫੇਂਕਿਆਂ ਤੇ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਚੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਲਿਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਹ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਰਭਉ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਣਗੇ। ਅੱਜ, ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਛੜੀਆਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਣਗੀਆਂ। ਅੱਜ, ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੈਂ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖਣਗੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰੁਧੇਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।" "ਹੇ ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਨੀਚ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਦ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਮੰਡੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫਤ ਵਿੱਚ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਦੇਖਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਚੀਕਿਆ, "ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ!" ਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ ਵਿੱਚੋਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਖੂਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਖ਼ਰਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਚੁਸਤ ਤੇ ਚਲਾਕ ਰਾਮ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਜਲਦ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਸਕੇ।