ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਨਰਮ, ਧੂੜ ਰਹਿਤ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਡੁਮਰਾਂ ਦੀ ਧੁਣ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਚਲੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਧੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਉਠਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਕਮਾਨ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸੱਪ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੋਨੋ ਯੁਵਕ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਿਰੇ ਤੇ ਸਰਯੂ ਦੇ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪਾਣੀ ਲੈ ਲਓ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਂ ਨਾ ਗੁਆ ਚੋੜੀਏ।" ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਾਲ ਅਤੇ ਅਤਿਬਾਲ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ, ਬੁਖਾਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। "ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਬ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੋਗੇ, ਤਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ," ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਰਯੂ ਦੇ ਤਟ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਤ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਘਾਹ ਦੇ ਇੱਕ ਅਣਉਚਿਤ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, "ਉੱਥੇ ਸਵੇਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉੱਠੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ।" ਦੋ ਹਿਰੋਇਕ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਫਿਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਯੂ ਦੇ ਤਟ 'ਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਰਾਮ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਕਾਮ ਦਾ ਹੈ। ਕਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੋਈ। "ਰਾਮ, ਕਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਬੇਵਕੂਫੀ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮ ਅਨੰਗਾ, ਬੇਸਰੀਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਅੰਗਵਿਸ਼ਯਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਉਸ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਬਿਤਾਈਏ, ਰਾਮ, ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ; ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।