ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਖਰਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਿਨਾ ਸਮਝਦੇ, ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ—ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਗਲਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਮੌਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਖਾਓਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀ। ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਤੀਰ ਤੈਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਫਾੜ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸੱਪ। ਜੋ ਧਰਮਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਖਾ ਗਿਆ, ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ لشਕਰ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਵੇਂਗਾ। ਅੱਜ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੁਣ ਅਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰ, ਹਮਲਾ ਕਰ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਜੋਰ ਲਾ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੁਲਝਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਰਾਮ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਪੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤਿ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਆਮ, ਅਣਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹਨ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ। ਕਿਹੜਾ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਛੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਮਾਣ ਤੇਰੀ ਘਟੀਆ ਸੋਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਪਰੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਗਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੀ ਫਾਸੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਤੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ; ਅੱਜ, ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੂੰਝ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਗਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਖਰਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਰਾਮ ਨੇ, ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਸੀ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੱਪ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਨਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਤੀਸਰੀ ਸਰਗਾ। ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਦਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹੇ: “ਇਹ, ਨਿਕਰਮ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ; ਤੂੰ ਮੈਰੇ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿਅਰਥ ਮਾਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੂੰਝ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਨਿਕਰਮ, ਘਟੀਆ, ਚਲਾਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੇਗੀ, ਫੇਨ ਅਤੇ ਬੁਲਬਲੇ ਵਾਂਗ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਛੇਦਣਗੇ। ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ। ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਥਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਣਗੇ। ਅੱਜ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਣਗੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀਆਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰਦੀਆਂ, ਭੱਜਣਗੀਆਂ। ਅੱਜ, ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੈਂ, ਦੁਖ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣਗੀਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਫ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਨਿਕਰਮ, ਘਟੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਕਾਂਟਾ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੂਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ, ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਸੀ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੀ ਫਾਸੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਤੇ ਖਰਾ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦਯਾ, ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆ ਗਏ।