ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖ਼ਰਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਵਰਸਾਈ। ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹਨੇ ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵਿੱਢਿਆ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਧਚੰਦਰਾਕਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਘਾਟ ਲਾਈ। ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤੀ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਥੰਭ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧੂਰੀ ਤੋੜੀ, ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਉਸਦੀ ਤੰਤੁ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਤਰ੍ਹੀਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਉਤਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਥ ਜੋੜੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਰਾਮਚੰਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ: "ਤੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭੈਦਾਇਕ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਸੱਪ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਇਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਰਾਖਸ਼ਸ? ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਮੌਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਜਾਮ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਤੈਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਐਵੇਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੱਪ। ਦੰਡਕ ਅਰਣਿ ਵਿਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖਾ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਅੱਜ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਹਿੜਿਆ ਵੇਖਣਗੇ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁ ਵਾਰ ਕਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿੱਢਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਤਾੜ ਦਾ ਫਲ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਖ਼ਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, "ਤੂੰ ਦਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸੱਚੇ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਆਮ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਰਹਿਤ ਲੋਕ, ਜੋ ਖਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਅਵੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ। ਕਿਹੜਾ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਵੀ ਨਾ? ਤੇਰਾ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਤੇਰੀ ਛੋਟੇਪਣ ਨੂੰ ਉਘਾੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਰਤ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ, ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਆਪਣੀ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ—ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗੀ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਂਸੂ ਪੂੰਝ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖ਼ਰਾ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਗਦਾ ਜਦ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟੀ, ਰਸਤਾ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਰਾਮ ਨੇ, ਜਦ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੋ। ਹੁਣ, ਰਾਮਚੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਗਰਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਏ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀ ਗਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ—ਤੇਰਾ ਦਮਖਮ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਆਂਸੂ ਪੂੰਝ ਲੈਣਾ, ਉਹ ਵੀ ਝੂਠ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਰਾਮ ਤੇ ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਬੀਰਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।