ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖ਼ਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਝੰਡਾ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖ਼ਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁर्धਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਖ਼ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਜੋਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਚਿਤਕਬਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖ਼ਰ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਤਿੰਨ ਥੰਮ੍ਹੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧੁਰਾ ਤੋੜਿਆ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖ਼ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਡੋਰ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਖ਼ਰ ਨੂੰ ਤੇਰਵੀਂ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਖ਼ਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਖ਼ਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਆਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਖ਼ਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕੇ ਖ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਏਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਹਿਸ਼ਤ ਹੈਂ, ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਵੇਖਣ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਭ ਜਾਂ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਪਰਾਇਣ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ—ਹੇ ਰਾਖਸ, ਇਹਨਾਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਮਿਲੇਗਾ? ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖ਼ਤ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤ ਆਉਣ ਤੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਫੁੱਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ। ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਤੈਨੂੰ ਛੀਰ ਕੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸੱਪ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖਾ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ لشਕਰ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਅੱਜ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਖਣਗੇ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁਣੇ ਮਾਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਾਜ਼ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੇ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਇਸੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਤਾਡ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਢਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਖ਼ਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ, ਪਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਮ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕੋਈ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਆਮ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ਼ ਹਨ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ। ਕਿਹੜਾ ਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਦੱਸ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਤੇ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ? ਤੇਰੀ ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਤੇਰੀ ਛੋਟਾਪਣ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਤਲੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਨਹੀਂ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਅੱਜ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੂੰਝਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਖ਼ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਗਦਾ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ ਗਦਾ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਗਦਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ।