ਖ਼ਰਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਗਰਜ ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਜਿਹੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਡੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਜ਼ੰਡੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਜ਼ੰਡਾ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਜੇ, ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡੇ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਾਇਆ, ਦੋ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵਿੱਝਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਜੋਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਤਿੰਨ ਥੰਮਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਨਾਲ ਧੁਰਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬਾਰਹਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਡੋਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਖ਼ਰਾ ਤੇ ਤਰ੍ਹਵੀ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਹੁਣ ਖ਼ਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰ ਆਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਉਨੱਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਖ਼ਰਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਮਝਾ ਕੇ ਤੇ ਫਿਰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭੈੜਾ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਸਮਝੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ; ਰਾਖਸ, ਐਸੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? "ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਜਾਮ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਵਾਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਿਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਅਸਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਜੋ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਤ ਵਾਸੀ। ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਤੈਨੂੰ ਛੀਰ-ਛੀਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੱਪ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਵਿਚ ਖਾ ਗਿਆ, ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਅੱਜ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਖਣਗੇ ਕਿ ਤੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। "ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਵਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਾਕ ਕੱਟਣ ਵਾਲਿਆ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਾੜ ਦਾ ਫਲ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗਾ: "ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਮ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਡਿਆਈ ਯੋਗ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਣ। "ਪਰ ਆਮ, ਅਣਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਲੋਕ, ਜੋ ਖ਼ਸਤੀ ਜਾਤਿ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ। ਕਿਹੜਾ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾ ਪੁੱਛੇ? "ਤੇਰਾ ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਤੇਰੀ ਛੋਟਾਪਣ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹਥੌੜਾ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਧਾਤੂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਨਹੀਂ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਖ਼ਰਾ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਤੇ ਬਚਨਬਾਜ਼ੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਆਪਣੇ ਚਰਮ ਤੇ ਸੀ।